Woensdag 14 januari
Het schilpadden kijken was fantastisch! We hebben honderden mini schildpadjes zien verschijnen uit een nest die tussen onze benen door naar de zee krabbelden. We hadden de dure trip dus werden opgehaald door de turtleexpress. Groot voordeel hiervan was dat wij werden ingedeeld in de eerste groep die mocht gaan kijken. De rest van de groepen moesten uren wachten tot ze het strand op mochten. We werden door een nogal gedreven meneer begeleid. Hij vertelde uitgebreid dat het niet toegestaan was om te filmen of te fotograferen. Hij praatte echter tegen de wind in en N. Die vlak achter hem stond, hoorde deze vijf keer herhaalde instructie niet. Achter de rug en boven het hoofd van de man verscheen dan ook N’s stok met de go-pro waarmee hij uitgebreid stond te filmen.
Ik deed mee met het begeleiden van die dingetjes naar zee omdat ik zo slim was mijn zaklampje mee te nemen. We vormden een soort tunnel van licht dor met onze benen wijd uit elkaar op het strand te gaan staan en met de zaklantaarn te schijnen tussen de benen van degene voor ons. (video van schilpadjes volgt nog)
Eerder die dag zijn we gaan kijken bij de miracle craters. Een kilometer of dertig ten weste van Bundaberg ligt dit op een landje. Niemand weet wat het zijn of hoe ze ontstaan zijn. Het is een vreemd landschap(je!). Gele zandsteen gestippeld met rode steen en 32 kraters, verschillend van grootte. Grappig om te zien maar geen omweg waard.
Veel bezig geweest met regeldingetjes vandaag. Dat kost toch ook steeds meer tijd dan je denkt. Moesten d trip nog afspreken, dus terug naar het toeristenbureau, moesten tanken, boodschappen doen, biertjes halen (dat is hier niet in de supermarkt) en naar een shop waar ze didgeredoo’s verkopen. Ook via internet het e.e.a. Geregeld: hotel voor de laatste nacht in Brisbane, vlucht tussen Bali en Java geboekt…. We hebben het maar druk voor drie mensen met vakantie.
Donderdag 15 januari werden we wakker onder een bewolkte lucht. Niet zo heel erg want het is hier goed heet! We zijn ingepakt en vandaag zijn we op ons gemak naar Tin Can Bay gereden. Hier worden iedere morgen om 8.00 de dolfijnen gevoerd. Daar willen we bij zijn!
Vrijdag 16 januari
Ik weet nu niet meer wat we precies hadden verwacht van dat dolfijnen voeren maar het was absoltuut romantischervdan dat het uiteindelijk bleek te zijn. We waren er rond kwart over zeven en bij lange na waren we niet de eersten. We moesten een toegangskaartje kopen bij een jongen die op robotachtige toon tegen iedereen hetzelfde verhaal aframjelde: de dolfijnen niet aanraken, luisteren naar de rangers en voor vijf dollar extra mag je de dolfijnen voeren. Er waren vier dolfijnen. Het is natuurlijk wel een mooie symbiose: die dolfijnen krijgen makkelijk eten (wel een beetje lui), de toeristen zien dolfijnen en de ondernemer wordt rijk. Jasper zag deze business ook wel zitten. Hij zou alleen de dolfijnen pas om 11.00 eten geven. Er is geen goede reden om dit om 8.00 te doen.
We hebben een poosje rondgehangen, hebben de dolfijnen bezichtigd en zijn verder gegaan. Noosa Heads is onze volgende bestemming. Een badplaats waar wij op het strand hopen te gaan relaxen en een beetje te zwemmen want het is behoorlijk heet. Noosa is prachtig. Mensen die hier wonen boffen wel. Het ligt aan de rivier maar dat is een rivier van zeewater. Veel mensen hebben een huis met een steiger, een eigen strandje en een boot. We hebben de indruk dat geld hier wel aanwezig is!
We slapen weer op een Toptourist camping. Die heeft een lekker zwembad waarin Jasper en ik een poosje hebben geplonst.
