Maandag 26 januari
Vandaag reizen we door naar Java. Het is nog weer een heel gedoe om de bagage in te pakken want onze bagage allowance is op deze binnenlandse vlucht opeens tien kilo gezakt. We mogen dus 30 kilo minder meenemen dan van Brisbane naar Bali. Dat is een fors verschil. We doen daarom veel in onze handbagage en moeten vooral heel zware spullen uitzoeken daarvoor.
De taxirit naar het vliegveld krijgen we cadeau van het hotel. Dat is fijn en scheelt ons 20.000 roepia .( €1,40), maar wie het kleine niet eert…..
De vlucht duurt een dik uur. En we landen om half vier ’s midddags op Java. Daar worden we opgewacht door een chauffeur gestuurd door ons volgende verblijf. We zijn nu een beetje luxe gegaan voor deze laatste etappe. We hebben een villa gehuurd met eigen zwembad. Lekker!
Java maakt meteen een heel andere indruk dan Bali. De rit duurt 3 kwartier en we rijden door stedelijk gebied al die tijd en het is druk, stoffig en chaotisch. Ook hier weer ontelbaar veel scooters en brommers maar nu zijn ook Riksjas toegevoegd aan het beeld.
Onze villa ligt in een Kampong aan de rand van toeristisch gebied. Het is een complex van 3 huizen allen met eigen groot zwembad. Het zwembad ligt in een grote privetuin. Er is een overdekt terras met daarop een lekkere ligbank, een zitje en een eettafel met stoelen. Alles gemaakt van dat mooie indonesische hout. In de tuin staat nog een eettafel met stoelen en een parasol en bij het zwembad staan ligstoelen. Binnen is ruim en mooi gemaakt. Het is hier wel een paar dagen uit te houden. Bij de beheerders van het complex regelen we en chauffeur voor morgen. We hebben wel een programmapunt hier: de Borrobudur! We springen in het zwembad en dat is heerlijk na zo’n vliegreis en in zo’n warm land! ’s Avonds eten we in een toeristisch straatje vlakbij met allerlei restaurantjes. Ook hier is Bintang te koop, wat ons meevalt. In tegenstelling tot Bali is Java bijna volledig islamitisch. Bier en Islam zijn over het algemeen geen beste combinatie.
Dinsdag 27 januari
Jasper heeft slecht geslapen en heeft last van zijn ingewanden. Het tripje met de chauffeur kan wel doorgaan zegt hij. Het eerste uur is niet echt lekker voor hem. We stoppen bij benzine stations voor toiletbezoek en Jasper ontdekt dat de toiletten in de meeste gevallen bestaan uit een gat in de grond, zonder toiletpapier, met een bak water en een pollepel. Niet zo fijn en zeker niet als je aan de dunne bent. Op aanraden van onze chauffeur halen wij Diapat, een indonesisch middel dat volgens de chauffeur erg goed werkt. De chauffeur laat ons twee kuurtjes kopen (alvast in voorraad). We betalen de som van 2.500 roepia! Dat is omgerekend 18 cent. Gelukkig werkt het inderdaad en bij onze eerste bestemming is een goed toilet. Jasper houdt nog wel de hele dag last van krampen maar hoeft niet meer voortdurend naar het toilet wat een hele verlichting is voor hem.
Onze chauffeur heet Armando. Dit kunnen we niet makielijk vergeten want hij noemt zichzelf de hele dag zo. ‘Armando wacht hier op jullie, Armando is getrouwd, Armando gaat in juli naar Bali’. Het klinkt wel schattig. N. herkent op Java veel meer van zijn roots dan op Bali. De gebruiken van zijn grootmoeder komen duidelijk hier vandaan.
De eerste stop is meteen de belangrijkste: de Borroboudur. Deze ligt op anderhalf uur rijden van onze villa. De rit gaat ook vandaag weer voortdurend door de bebouwde kom. Het is feitelijk maar 50 kilometer naar de tempel. Het verkeer is druk maar wel minder brutaal dan op Bali waar links en rechts iedereeen gaatjes benutte. Op Java lijkt het wat netter eraan toe te gaan.
Bij de borobudur nemen we een gids. Deze leidt ons de tempel rond en wijst ons op zaken die we anders zeker niet gezien hadden.
De Borobudur
De Borobudur is opgebouwd als een grote stoepa. De basis van deze stoepa is 123 bij 123 meter. De stoepa heeft negen etages; de onderste zes zijn vierkant, de bovenste drie rond. De etages vertegenwoordigen de boeddhistische kosmos. Op de bovenste etages bevinden zich 72 kleine stoepa’s, die gebouwd zijn rondom één grote centrale stoepa. De grote stoepa staat symbool voor het Nirwana.
De gids vertelt ons het levensverhaal van Boedha en laat ons de reliefs zien waarin dit verhaal is uitgebeeld. Hij vertelt ons dat boedhistische leer uitgaat van het pricipe dat je je verlangens moet kunnen beheersen. Het lijden van de mens wordt verlicht als er controle is over verlangen. Bij volledige controle bereik je het Nirwana, de verlichting. Daarna is het niet meer nodig om te reincarneren.
Nadat we weglopen bij de tempel komen er weer horden verkopers op ons af met spullen die we niet willen. Wij zeggen alleen maar No en Thank you maar het mag niet baten. Spullen die al niks kosten prijzen af en af tot een niveau dat werkelijk niets meer voorstelt. Dat het ons niet om de prijs gaat begrijpt niemand of ze willen het niet begrijpen. Jasper en N. Komen er zonder aanschaf vanaf, ik niet. Ik koop toch, al wilde ik dat niet.
Vervolgens gaan we naar de Merapi. Dit is een actieve vulkaan die gemiddeld een keer in de vijf jaar een grote uitbarsting heeft. Om de twee jaar is er een kleine uitbarsting. We worden in een Jeep gezet, oud, kapot en afstands om over de vulkaan gereden te worden. En daar gaan we weer. We rijden over stukken land die in mijn beleving onberijdbaar zijn en hotsenklotsen over de vulkaan. Het is bijzonder.
We beginnen de reis in een open jeep maar na een tien minuten moet de kap er al op doordat het begint te regenen. Op de vulkaan zijn verschillende stops. We zien een museum met restanten kapot huisraad na de vorige vulkaanuitbarsting, we zien een brok lava dat gelijkenis vertoont met een menselijk hoofd en we zien de top van de Merapi. De volgende grote uitbarsting wordt verwacht rond november dit jaar. Armando vertelt dat het vrij goed voorspeld kan worden. Drie weken voor de uitbarsting stopt alle toeristische activiteit rondom de vulkaan en een week van tevoren wordt het gebied ontruimd door de overheid.
Onze laatste stop met Armando is Prambanan tempel complex. Het grootste en meest imposante Hindoe tempel complex van Java. Er staan meer dan veertig aparte tempels gemaakt van steen. Ik vind ze mooi, de hindutempels hebben allemaal een sprookjesachtig uiterlijk. Bij deze tempels geen honderden beelden van goden. De tempels zijn gemaakt van steen, die op Bali van hout. Er zijn ook veel beschadigde tempels door de aardbeving van 2006 maar wat over is gebleven is ook indrukwekkend genoeg. Jasper en ik wandelen rustig door het tempelcomplex terwijl N. met zijn camera weer mooie plaatjes schiet. De tempels zijn rond 850 na Christus gebouwd.
Het is echt mooi. Ook hier weer enorm veel kraampjes met souvenirs. We komen het park uit en willen wat te drinken kopen. Tegelijkertijd springen zo’n 20 vrouwen naar hun koelkast om ons te helpen en roepen naar ons. Het is komisch maar ook onhandig.
Met Jasper is het nog steeds wel goed maar hij heeft nog niet veel trek. We gaan eerst terug naar de villa voor een welverdiende duik in ons zwembad en dan maar wat eten.
Woensdag 28 januari
Vandaag is het de bedoeling om te ontspannen, te genieten van ons zwembad en nog een bezoek te brengen aan Sultans Palace. Ik denk dat het niet ver lopen is en haal zowel n. Als Jasper over om te gaan lopen. Big mistake! Het is bloedheet en we weten de weg niet. Iedereen die we de weg vragen weet ons te vertellen dat we niet nu naar de palace moeten en heeft een alternatief plan voor ons. Een aantal mensen loopt met ons mee om de weg te wijzen maar brengen ons naar een andere plek die beter bij hun eigen agenda past. Later lezen we op tripadvisor dat veel mensen dezelfde ervaring hebben. We worden het meest verwezen naar de art-school. Volgens de locals is hier orginele batik te koop van echte kunstenaars voor goede prijzen. We belanden daar ook, kijken even rond en vertrekken zonder problemen. Op internet staat dat iedereen samenwerkt om de toeristen daar te laten komen. Helemaal duidelijk wordt het niet. De batik daar is wel mooi en echt niet superduur. Het verhaal dat de winkel vandaag de laatste verkoopdag heeft geloven we terplekje al niet. We discussieren erover of dit nou oplichting is of een verkooptruc? We bereiken het Sultans Palace niet en lopen twee uur rond door Jogjakarta met steeds minder enthousiasme (understatement). We zijn doorweekt van het zweet. We bereiken uiteindelijk Marlyborostreet waar we bij de Mac een ijskoud drankje en een ijsje eten en nemen de taxi terug naar de villa. Jammer, verspilde energie en niks gezien verder dat de moeite waard was. De villa biedt uikomst. We nemen een lekkere duik in onze eigen plomp en gaan ’s avonds weer lekker eten. Als we in een restaurant de kaart bekijken zien we dat er Cobra op het menu staat. N. Gruwt van het idee dat er slang geserveerd wordt. We bestellen drie Bintangs en gaan naar een ander, meer toeristisch tentje..
